O, dans met mij, achtergebleven verzen,
en lig niet te vergelen op papier,
daar waar mijn dochter je
te vlug doorkrast en onvoltooid
in potloodgrijze tinten achterliet.

Zinder in mij, o wervelende zinnen,
die ik als onverhoeds voorbij herlees,
waarin zij met betraande hand
alsnog geluk en zonneschijn en
toekomst voor zichzelf en kind beschreef.

Reik me de hand, overgebleven verzen,
met woorden als verlangen en gemis,
veel liever zou ik dansen
met mijn dochter zelve maar,
dat kan ik niet, omdat zij niet meer is.

Huib