|
Nu peins ik opnieuw
jouw afgebroken adem
wat kan ik nog meer
dan vallen in herhaling
als dwarrelende bladeren
die halverwege in een sfeer
van ijs tot stilstand neigen
Slechts het gedachtenbeeld
van elke dag is deze dag
waarop jij onafwendbaar
en geheeld alsmaar ontdooit
aan mijn versluierd hart
waar half verdroogde tranen
ritselend in leven blijven
Huib
|
